Persoonlijke Overgangsfase naar een carnivoordieet

Hoe kom je erop?

Waarom Facebook het suggereerde weten we niet. Eigenlijk was het gezien onze beide zoektermen niet echt een voor de hand liggende suggestie. Toch stond er ineensde groep ‘carnivoor dating’ als suggestie. 

Carniwatte?

Natuurlijk waren we beide nieuwsgierig wat een carnivoordieet was, dus gingen we er ons in verdiepen. In eerste instantie leek het hele carnivoorgedoe ons beiden als een grap, of een trolactie dan wel tegenbeweging gezien het oprukkende veganisme. Na het lezen van wat het dieet een beetje inhield was de interesse wel gewekt. Toch vonden we het wel heel beperkend klinken. 

Eerste serieuzere aanraking met het dieet

Maanden later was keken we naar een video over Intermittend fasting op het YouTubekanaal What I’ve Learned. Daarna werd er een suggestie gedaan voor een video over het carnivoordieet dat in vogelvlucht werd uitgelegd. Hierin hoorden we over de gezondheidsvoordelen die het carnivoor dieet kon hebben. Onze interesse was wel gewekt. Maar ja, als je al je hele leven hoort dat groente zo gezond zijn, en zelfs hoort dat rood vlees slecht voor je zou zijn, is dit lastig te geloven. Zelf aten we al praktisch helemaal vegetarisch, en zelfs mensen die we bestempelen als ‘vleeseters’ eten toch ook bijna plantaardig. Want laten we eerlijk zijn: ken jij mensen die alleen maar vlees eten?

Diepe duik

Door deze intrigerende informatie in de video bekeken we ook de video van ditzelfde kanaal met een interview met dr. Ken Berry. Hij vertelde over bijna levenslange klachten die weggingen, zowel lichamelijk als geestelijk, en hoe hij patiënten hielp met dit dieet of een keto-dieet. Verder is Rick altijd een opmerkingenfan, dus leest hij onder andere altijd veel opmerkingen onder video’s. Ook daar spraken mensen van verdwijnen van veel klachten. Eigenlijk het ene ‘medische wonder’ na het andere. Vanaf dat moment zijn zowel Rick als Veerle zo ongeveer obsessief video’s gaan kijken met lezingen vol nieuwe (nou ja niet echt nieuw, maar nieuw voor ons) informatie, of van persoonlijke ervaringen, en artikelen en onderzoeken gaan lezen.

Motivatie

Wat ons dusdanig motiveerde om het dieet uit te gaan testen, waren de psychische klachten die bij hordes mensen verdwenen. We lazen over mensen met een angststoornis (anxiety), bipolaire stoornis, en depressie. Vooral die laatste sprak ons behoorlijk aan. Het is nooit bij ons gediagnosticeerd gelukkig, maar aangezien Rick al sinds zijn vijftiende zelfmoordgedachtes heeft kan hij zichzelf niet echt een Positivo of een Zonnetje in Huis noemen. Ook Veerle had sinds haar tienertijd last van zeer neerslachtige gevoelens en zelfmoordgedachtes. Na het overlijden van haar moeder kwam ze in een (ongediagnosticeerd) depressie terecht waar ze lastig uit kon komen. Op een gegeven moment bespraken Rick en Veerle hun zelfmoordgedachtes zelfs uitvoerig met elkaar. En niet sporadisch. Wat natuurlijk aan de ene kant goed is, want meestal weerhoudt praten je ervan om het daadwerkelijk te doen. Aan de andere kant natuurlijk zorgwekkend, zwak uitgedrukt.

Langzame overgang

Nadat we weken onderzoek hadden gedaan en ons van veel informatie hadden voorzien besloten we om het dieet uit te proberen. Veerle is van de twee de radicale en strikte. Het is dat Rick sommige dingen niet wilde opgeven tijdens ons vegetarische avontuur, anders waren we vast op de veganistische toer gegaan. Rick is gewoon een softie, en geen kaas meer eten was bijvoorbeeld echt ondenkbaar. Met het dieet leek het Rick ook aangenamer om er langzaam in te rollen. Dus niet meteen van amper vlees boem alleen maar vlees eten. We trokken er juist maanden voor uit om weer te wennen aan vlees.

Vleeseters

Gelukkig hielden we beide echt ontzettend van vlees. Als kinderen al, maar tijdens ons nagenoeg vegetarische tijdperk aten we toch af en toe (meestal alleen in restaurants) graag vlees. Tja, we weten het, echt heel logisch om dan geen vlees meer eten. Nogmaals, het leek allemaal zo logisch en goed voor de planeet, en voor dieren, afijn het hele spectrum van aanpraten van schuldgevoel.
We waren al voordat we dit dieet kenden meer vlees aan het eten. Dat ging eigenlijk onbewust. Hoewel we wel vaker trek hadden in specifieke dingen, en gelukkig naar ons lichaam luisterden. Op een gegeven moment aten we dus toch weer meerdere keren per week vlees, want we daarvoor echt als doodzonde bestempelden en onszelf straften met een paar weken strikt vegetarisch tot incidenteel veganistisch. 

Veranderingen

We bouwden in twee maanden de groente, fruit, granen, noten en zaden af en voerden de hoeveelheid vlees op. We merkten beide eigenlijk al na twee weken een verschil in onze gemoedstoestand. Voor ons beide waren er wel wat soortgelijke verbeteringen, maar ook wat verschillende dingen. Ieder mens is weer op een andere manier verziekt zullen we maar zeggen.